2003-10-06 naprawdę istnieje. poczułam to dzsiejszej nocy. w samotności. tęskniąc. bojąc się. czekając. myślałam, że to już koniec. że teraz, bez niej, nie będzie już ani sensu ani celu. Rano pojechałam przekonać się o tym ostatecznie. jest sens. jest cel. ona naprawdę istnieje…

CZYTAJ

2003-10-04 zmiennosc nastroju to rzecz naturalna. ale zeby w ciagu godziny z euforii wpadac w apatię, a po 2h znow w euforię – to juz lekka przesada

CZYTAJ

2003-10-03 Zazie jest impulsywna. Zazie nie zastanawia się nad tym, co robi. Po prostu ROBI. Wysyła głupie smsy. Robi z siebie kretynkę. Potem o tym zapomina lub bardzo stara się zapomnieć. A ludzie niestety pamiętają. Brzdęk.

CZYTAJ

2003-10-02 to TEMPERAMENT, mili państwo! Towar ostatnio deficytowy, a przez to tym bardziej cenny i szlachetny. U mężczyzn przestałam szukać go już dawno, bo ci, na których trafiałam (przypadkiem lub z rozmysłem) to jakieś meduzy, mimozy i Hamleci. A kobiety – wiadomo – po co się wychylać z szeregu, skoro…

CZYTAJ

2003-10-02 Cztery tygodnie szkoły, dzieciaki chyba pał nałapały, bo rodzice po pierwszych wywiadówkach zaczęli do mnie wydzwaniać „help!” i takie-tam, w ten deseń. Boszszsz, szkoła, uee…. Jakie to szczęście, ze nie jestem zawodową „uczycielką szkolną” (psze pani, a Malinowski je krede!), tylko korepetytantką (psze pani, a nasza baba od polaka…

CZYTAJ

2003-10-01 – khrrra!…khrrra!!! khraaa!!!  usłyszałam dziś przez okno. Czarne ptasie straszydło dziobało trawnik. Znaczy się = wrona. Niechybny znak zbliżającej się jesieni. Hmm, nie wiem dlaczego (to chyba jakiś młodzieńczy imprinting), ale jesień kojarzy mi się zawsze z Krakowem, ze spacerem po plantach i deptaniem po mokrych, żółtych i brązowych liściach…

CZYTAJ

2003-09-29 szaro, deszczowo, „przechyla się ku jesieni Ziemia”. Pamiętam jeden z takich dni sprzed jakichś dwudziestu lat. Smutna pięciolatka stoi w oknie dziecinnego pokoju i patrzy na świeżo wybudowane osiedle,  pełne jeszcze gruzu, błota i rusztowań, pośród których świeżo osiedleni mieszkańcy  przedzierają się dzielnie każdego dnia do swych lokatorskich mieszkanek.…

CZYTAJ

2003-09-27 Porucznik Zaz jako mała dziewczynka był (wraz z rodzeństwem) w posiadaniu pięknego, plastikowego hełmu prawdziwie żołnierskiego z doczepionym (również plastikowym) listowiem. Pewnego razu, gdy porucznik Zaz zamierzał zasiąść do obiadu w wyżej wymienionym hełmie, rodzona babcia rzekła doń stanowczo: – Zdejmij, proszę, ten kapelusz! 

CZYTAJ

2003-09-26   to projekcja zasady ekwiwalencji z osi wyboru na oś kombinacji.  Ekwiwalencja staje się konstytutywnym chwytem szeregu.  [R.Jakobson] brawa dla tego pana! bis!

CZYTAJ

2003-09-25 – Je pense, où je ne suis pas, donc je suis où je ne pense pas… – wymamrotał sierżant Lacan, pochylając się nad menażką pełną gorącej grochówki. Słysząc to, porucznik Zaz podskoczył radośnie: – A więc JA jestem wszędzie!!! W tej samej chwili kaprawe oczy Lacana przebiły go niczym dwa nagie miecze.…

CZYTAJ

2003-09-21 Korespondent wojenny, porucznik ZAZ, donosi, że wojna trwa, a on sam – żyje, byle jak co prawda, ale żyje.

CZYTAJ

2003-09-20 to wojna. Wojna, którą toczę sama ze sobą, z chaosem rozbieganych myśli i twardą materią słowa pisanego, która nijak nie chce uformować się w dyskurs naukowy, przybierając raz po raz kształt pamfletu, pure nonsensowego żartu czy dadaistycznej układanki. Jak mam produkować teoretyczno-krytyczne wersety na temat mojej Ukochanej (od czasów…

CZYTAJ