nie dość, że niedziela, to jeszcze wiosna i jasność zaokienna, która nie pozwala mi usiedzieć w miejscu. wyjść by się chciało i pohasać, ale przecież drugi etat się kłania i stosy białych kartek do zapisania treścią, która jeszcze nie powstała, a rodzi się dosyć opornie. nie potrafię tak szybko przestawić…

CZYTAJ

a jeśli chcesz wiedzieć, czemu tak trwam i trwam, i wcale nie mam zamiaru ruszać się z miejsca, by gonić za czymś nowym i wspaniałym, otwórz proszę baumana i przeczytaj. [„płynna nowoczesność” str. 248]      

CZYTAJ

kompromisy nie są już możliwe. zabawa się skończyła. zostało nam tylko życie, które jest cholernie serio. i nie ma już czasu, by je przepierdalać, trwoniąc czas i energię na generowanie iluzji, która nie zaspokaja żadnego z naszych głodów.      

CZYTAJ

dzizys, kurwa, przezabawne. o 3 nad ranem, jadąc taksówką z jednego końca miasta na drugi, słyszę w radiu piosenkę osieckiej i płaczę bezgłośnie w kołnierz kurtki. Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach, kropelka żalu, której winna jesteś ty, nieprawda, że tak miało być, że warto w byle pustkę iść, to…

CZYTAJ

no normalnie nie mogę no! to już lekka przesada, żeby przez pół nocy śnić o bohaterach serialu „Moda na sukces”, którego nie oglądam. zrozumiano? n i e   o g l ą d a m !!! co – jak widać – nie przeszkadza mi gościć ich w marzeniach moich sennych.…

CZYTAJ

Napięcie związane z pracą zżera mnie od środka. Czuję się jak zombie. Chcę ucieć, ale nie mogę się ruszyć. Wczoraj, gdy uprzedziłam szefową, że na wieczór chcę wyłączyć służbowy telefon, była niemile zaskoczona. Nie mam juz własnego zycia. A jak mam, to jakies resztki, pobojowisko…

CZYTAJ

nosząc codziennie aparat w torebce, wcale nie robię zdjęć – odpowiadam, że zimno mi w ręce. zamiast po prostu przyznać się, że od kilku tygodni chodzę ze wzrokiem wbitym w ziemię.        

CZYTAJ

przyrzekam, że od jutra przestanę być taka zajebiście zmęczona.        

CZYTAJ

i pomyślę, że naprawdę mam depresję. jutro poniedziałek. wszystko od nowa. nie, ta praca nie daje mi satysfakcji. owszem, radzę sobie świetnie. eksperyment się udał. ale już dosyć, już nie chcę, starczy. chcę znów mieć spokój. proszę.

CZYTAJ

budzę się o godzinie 17.00 i chce mi się płakać. czuję się jak alicja, która zaplątała się gdzieś w czasoprzestrzeni i przez przypadek trafiła do kolejnego odcinka przygód trans-formersów.

CZYTAJ

ma oznaczać 12-godzinny dzień pracy i zwalanie się do domu o 21.00 li tylko w celu wyspania się przed kolejnym dniem w korporacji, to ja to – że tak powiem – pierdolę. mnie to nie bawi. mnie to mierzi. mnie to zniesmacza. dziękuję. wysiadam. dalej pojedziecie sobie beze mnie. adios!…

CZYTAJ