nosząc codziennie aparat w torebce, wcale nie robię zdjęć – odpowiadam, że zimno mi w ręce. zamiast po prostu przyznać się, że od kilku tygodni chodzę ze wzrokiem wbitym w ziemię.        

CZYTAJ

przyrzekam, że od jutra przestanę być taka zajebiście zmęczona.        

CZYTAJ

i pomyślę, że naprawdę mam depresję. jutro poniedziałek. wszystko od nowa. nie, ta praca nie daje mi satysfakcji. owszem, radzę sobie świetnie. eksperyment się udał. ale już dosyć, już nie chcę, starczy. chcę znów mieć spokój. proszę.

CZYTAJ

budzę się o godzinie 17.00 i chce mi się płakać. czuję się jak alicja, która zaplątała się gdzieś w czasoprzestrzeni i przez przypadek trafiła do kolejnego odcinka przygód trans-formersów.

CZYTAJ

ma oznaczać 12-godzinny dzień pracy i zwalanie się do domu o 21.00 li tylko w celu wyspania się przed kolejnym dniem w korporacji, to ja to – że tak powiem – pierdolę. mnie to nie bawi. mnie to mierzi. mnie to zniesmacza. dziękuję. wysiadam. dalej pojedziecie sobie beze mnie. adios!…

CZYTAJ

pełen jasnego powietrza i fosforyzujących plam słonecznych na drewnianej podłodze. herbata w białej filiżance, która wcale nie podoba się i., a mi wręcz przeciwnie. szuram sobie boso po moich mikro-włościach na końcu świata, chociaż lepiej zabrzmiałoby – w zamyśleniu przemierzam zalane słońcem pokoje i przestronne amfilady. tja. przesadziłam moją 20-letnią…

CZYTAJ

dziś po raz pierwszy od czasu jego tragicznej śmierci w maju zeszłego roku śniłam o p., z którym spędziłam 4 lata mojego nastoletniego wtedy jeszcze życia. pierwsza miłość przez małe m. pierwsze wszystko. bolesne i może niepotrzebne. ta miłość bolała mnie wtedy tak samo, jak teraz świadomość jego śmierci, w…

CZYTAJ