dzieje się i wydarza. dobre duchy czuwają. jeszcze chwila i wpłyniemy w tę jesień wielką drewnianą łodzią. i w końcu przestanie nami miotać. komentarze ze starego bloga zazie-dans-le-metro.blog.pl

CZYTAJ

do domu wróciłam o 4 nad ranem, krokiem tanecznym, by nie powiedzieć chwiejnym. położywszy się do łóżka, zamknęłam oczy. a gdy je po chwili otworzyłam, była siódma rano. godzinę później siedziałam już w pracy. oeza, ale mi się. nie mogę za bardzo pochylać głowy nad klawiaturą, bo obraz zaczyna mi…

CZYTAJ

powiało niżem. albo jakimś innym odmóżdżającym frontem atmosferycznym. w każdym razie – jeśli dwie osoby nie są w stanie wymyślić menu na obiad (do tego stopnia, że na hasło „ryba z warzywami” dopada je dylemat: ale konkretnie jakie warzywa? a w ogóle to jaka ryba?) znaczy to niechybnie, że tego…

CZYTAJ

                                      ilu potrzeba lat, by stwierdzić, że tak naprawdę nie poznało się tego kogoś nawet w pięciu procentach? i jakiej odległości, żeby to w końcu dostrzec? i jakiej odwagi, żeby przyznać się…

CZYTAJ

powiało jesienią. a ja – jak co roku – ucieszyłam się jak głupia na tę jesień, choć wiem że pewnie znów będę miała chandrę, rzuty autorefleksji albo inną niedomogę mentalną. ale co tam wszak z urodzenia jestem schyłek-lata/złota-polska-jesień, więc mnie atawistycznie ciągnie w te klimaty. żółte liście, ludziki z kasztanów…

CZYTAJ