zazie potrafi: – zapchać się muffinem, wybałuszyć oczyska, popić czaj-late i dostać czkawki. pieprzę głupoty, a astr. rozmyśla nad istotą rzeczy. zdejmuję z niej cyfrową podobiznę. ona zaś zdejmuje moją ze mnie. w centy-metrze. mały zielony ludzik.

CZYTAJ

to nie jest kwestia czerni i bieli, ale zasad – albo ich braku.

CZYTAJ

budzę się wcześnie rano i szeroko otwieram oczy. nie próbuję już niczego rozumieć. po prostu układam to w sobie. w końcu musi się zmieścić. zagnieździć się we mnie i zasklepić. czuję jak twardnieje mi skóra, spinają się mięśnie i prostuje kręgosłup. jak struna. do pionu.

CZYTAJ

jutro rano na wysokości iluśtam tysięcy metrów nad błękitną taflą morza północnego przeleci moje puste miejsce

CZYTAJ

Powiedziałem: znam takie miejsce, gdzie przychodzą umierać koty. Zapytałem: chcesz je zobaczyć? Odpowiedziała: nie chcę. Powiedziałem: jest czyste i ważne. Powiedziałem: jest jasne i pierwsze. Zapytałem: chcesz je zobaczyć? Odpowiedziała: nie chcę. Powiedziała to w taki sposób, że musiałem odwrócić się od niej. Od tamtej pory powoli zbliżam się do…

CZYTAJ

no dobra, starczy tego. przechodzę na jasną stronę mocy. wieczorno-ławkowe opierdalanie bombonierki z sąsiadką jest zdecydowanie lepsze niż obgryzanie paznokci do krwi.

CZYTAJ

i pomyśleć, że kochałam osobę, której nie znałam. która być może wcale nie istniała. którą wymyśliłam od początku do końca i wlałam w nią wszystko, czego zawsze pragnęłam. i przez tyle miesięcy łudziłam się, że w końcu znalazłam szczęście, którego nikt mi nie odbierze. bo przecież kocham i jestem kochana.…

CZYTAJ

wyciśnięto ze mnie tyle, ile się dało. sama się dałam. sama chciałam. – bierz ze mnie jeszcze, czerp ile chcesz, wszystko jest dla ciebie. kiedy po pół roku zaczęłam słabnąć, okazałam się niepotrzebna. wtedy po prostu – z dnia na dzień – wymieniono mnie na mocniejszy egzemplarz.

CZYTAJ

ze świata wszystko chcę. albo nie chcę nic wcale. ktoś kiedyś powiedział mi, że nigdy nie będę żyć spokojnie. że wszystko mną miota i szarpie. bo chcę za dużo, za mocno, za szybko. nie sądzę, ale ok. póki co – od kilku lat – to moje dziwne życie ryje we…

CZYTAJ

twój egocentryzm mnie poraża. i zmusza do powiedzenia pewnych rzeczy wprost – jak możesz sądzić, że piszę o tobie? że cierpię z twojego powodu? po tym co się wydarzyło – nie potrafię o tych dwóch latach myśleć inaczej niż z obrzydzeniem, wstydem i złością za tyle zmarnowanego czasu z osobą,…

CZYTAJ

może i ważę dziesięć ton, a kiedy się śmieję w moich oczach nadal widać smutek. może i jestem trudna, gwałtowna, mam skłonność do przesady i dramatyzowania. może oczekuję zbyt wiele, ale równie dużo potrafię dać. może chciałabym latać, ale póki co – chodzę.krok po kroku. zbliżałam się do ciebie. a…

CZYTAJ

a tymczasem pod moim balkonem przeszła osiedlowa parada w postaci orkiestry niemalże dętej i ekipy fikających czirliderek. pocieszne, ale i tak czekam na doroczną procesję wiernych jedynie słusznemu bogu. wyglądam ich tęsknie, jak zwykle z aparatem. taki jasny, przejrzysty dzień. wieszam pranie na balkonie. bratki pachną w skrzynkach. żyję sobie…

CZYTAJ