2010-05-23 niedzielny obiad w delcie rzeki czerwonej kiedy Quentin je, budzą się demony. słońce gaśnie, niebo zasnuwa się chmurami, a na ziemię spada kwaśny żrący deszcz… kolory bledną, cichnie gwar. ludzie w popłochu udziekają do swych norek, bud i dziupli. zewsząd słychać tylko jęk przerażenia… tymczasem Quentin je. nic go…

CZYTAJ

2010-05-22 tratwa, którą płynęłyśmy przez wezbraną ciemną noc, osiadła na praskiej mieliźnie. trafiłyśmy w sam środek uroburo: od progu zaatakował nas rezydent stołecznych salonów – Quentin i jego szpiegowski aparacik werble!!! Pe – pierwszy tamburmajor cukiernictwa imprezowego – wnosi bębenek dla Emilki Emi intonuje „pa pa pa pa ra papapapapa……

CZYTAJ

2010-05-22 było to owej wiosny roku 2010, kiedy to rzeka – wystąpiwszy z brzegów – szła przez miasto rwącym potokiem Bozia wzdychała ze smutkiem, patrząc jak struchlały ludek targa wory piachu, lecz gorące modlitwy zbywała dyskretnym milczeniem tymczasem młodzież na tajnych kompletach w jednej z praskich kamienic obmyslała plan ucieczki…

CZYTAJ

to tyle w kwestii profetyzmu polskiej piosenki estradowej. cóż więcej rzec. nie olewam dramatyzmu sytuacji. nie mam polewki z szaleńców budujących domy na tarasach zalewowych rzek. nie mnie zmywać głowy urzędnikom administracji państwowej ani lać wodę, że 'starzy górale mieli rację…’ jest jak jest. o godz. 15.00 w warszawie poziom…

CZYTAJ

2010-05-21 majowy urodzaj nośników chlorofilu skłania nas do wesołego przetwórstwa owocowo-warzywnego. tylko że my, dzieci z tarchomę, jesteśmy proste ludzie, miłośniki pastewnego buraka i czerstwego ziemniaka. na tarchomę szparagi dowozi się na specjalne zamówienie. bo wiadomo, szparag to warzywo rozpustne, podejrzane i zepsute. wodorosty jarzyn, niby zabite głowonogi i meduzy…

CZYTAJ

2010-05-20 wszystko przetrzyma, wszystko zniesie, bywa frajerem – jak wieść w mieście niesie, wszystko ci napisze, faktur nie wystawi, bo ją sztuczna skromność od podszewki trawi, nie piśnie ni słowem, bo milczenie złotem, wsobnie kurwą rzuci i popłacze potem. mysli że jest ponad i jeść nic nie musi, z dumy…

CZYTAJ

siadam przy stole. włączam komputer. muszę oddać tekst do południa. idę zaparzyć kawę. po drodze potykam się o mopsa. mops chce siku. zdecydowanie. muszę go wyprowadzić. na trawie uświadamiam sobie, że przecież byliśmy tu godzinę temu. nie szkodzi, biegaj. wracamy. gdziemoja kawa. muszę wystawić fakturę za ostatnie zlecenie. myśląc o…

CZYTAJ

ten poranek jest surowy i czerstwy zarazem. niedospany. zbyt wczesny na cokolwiek. wyprowadzam mopsa na rozmokły trawnik. stąpa z obrzydzeniem w nogach i pretensją w oczach. a ja mam otwarte tylko jedno oko, serio. tym drugim jeszcze śpię i chowam je pod zielonymkapturem bluzy. ten dzień jeszcze się nie zaczął,…

CZYTAJ

2010-05-16 zimno i pada i szaro i bleee. dzień z dupy. dzień z głowy. czynnik pogodowy rozkłada nas na mentalne łopatki. mops zaparł się pupką o kuchenną szafkę, żeby mu owa (pupka, nie szafka) nie odjeżdżała z miejsca wydarzeń. bo mops już wie, że to tutaj coś się wydarzy. może…

CZYTAJ

CZYTAJ