krążę myślami wokół jednego tematu i odbijam się od pospiesznie stawianych samej sobie granic, wciąż wahając się pomiędzy nadmiarem słów a całkowitym ich brakiem. to, co wybiorę, nie ma znaczenia, bo i tak nie mogę nic powiedzieć, nic napisać, nic zasugerować. mam związane ręce, zasznurowane usta, stoję bezgłośnie twarzą do ściany. to wszystko jest nie do powiedzenia. to wszystko są niedopowiedzenia. pod którymi nie ma nic więcej.
1985, Tuxedomoon
1989, Martin L. Gore
2005, Nouvelle Vague
Dodaj komentarz