oprócz tego dopadło i mnie.
jestem chora, zasmarkana i lekko rozgorączkowana.
jakkolwiek cieszę się pierwszym śniegiem, mam poważne wątpliwości co do jego trwałości.
i jak zwykle Boże Narodzenie spędzimy w deszczu, szarówce i pełnoobjawowej depresji pogodowej.
tymczasem cieszmy się, tarzajmy i nacierajmy śniegiem… whatever. byle do wiosny.
a tak na serio to lubię zimę.
za to, że można się w niej schować i ukryć.
mieć wolne od dobrego humoru, aktywności, kreatywności, dynamiczności i reszty pożądanych cnót współczesności.
Orka lubi zimę. to jej debiut na śniegu: Witam państwa, jest biało! jest ekstra!
zazdroszczę jej tego entuzjazmu, choć nie ukrywam, że i mnie śnieg zadowala. delikatnie, ale zawsze.
– Bo ty się nie umiesz cieszyć! Masz głowę pełną strachów i niejasności! A śnieg jest biały!
Orka ma rację, przecież wszystko jest jasne. teraz wystarczy tylko wziąć się do roboty.
Mały Kasztan łopatologicznie wykłada mi swoją filozofię życiową…
i każde sobie zrobić zdjęcie przy grobie kota Rudolfa w ogrodzie moich Rodziców
Orka – w przeciwieństwie do mnie – ma do świata stosunek świeży, rześki i krzepki.
no bo w końcu po coś się żyje!
i nawet jak człowiek przemarznie, przemoczy się, zlodowacieje i skicha, to i tak jest dobrze. bo jak ma być inaczej? ;)
Dodaj komentarz