kropka. kreska. kropka. kreska.

nagle zabrakło mi słów do opisania. czego? no… tego.
chodzę po linie, choć raczej w powietrzu.
rozwijam ją pośpiesznie, w rytm stawianych kroków. nie patrzę w dół.
a co poza tym?
nic.
oprócz tego, że nie mam dłużej zamiaru karmić cudzego kota.oeza, chyba niedługo zacznę pisać szyfrem.