wariactwo

Cztery tygodnie szkoły, dzieciaki chyba pał nałapały, bo rodzice po pierwszych wywiadówkach

zaczęli do mnie wydzwaniać „help!” i takie-tam, w ten deseń.

Boszszsz, szkoła, uee….
Jakie to szczęście, ze nie jestem zawodową „uczycielką szkolną” (psze pani, a Malinowski je krede!),

tylko korepetytantką (psze pani, a nasza baba od polaka jest nienormalna chyba!),

ostatnimi czasy – prawie zawodową korepetytorką.

Uczę wszystko, co się rusza i ma kłopoty z polskiego: pospolitych leni szkolnych,

histeryzujące maturzystki (a dopiero październik!), dzieci obcokrajowców,
ludzi mówiących w różnych dziwnych językach (hebrajski, wietnamski), tylko nie po polsku
oraz inne równie ciekawe przypadki.

I kiedy zaczynam się bać, ze nie starczy mi na wszystko czasu

(bo mam się przecież magisteryzować zawzięcie i uparcie!!!),

że będę ganiała niedospana w-te-i-we-wte i w końcu załapię doła (tak jak dzisiaj rano ;P),
to wtedy – otwieram sobie katalog IKEI z meblami takimi, że … oh!-oh!…
i wyobrazam sobie te meble w moim własnym…oh!-oh!… mieszkaniu, to oh!-oh!… czuję, ze mogę wszystko!

P.S. mówiłam już, że zrobiłam się strasznie mieszczańska? …mówiłam! To jeszcze na deser powiem,

że sobie wyobrażam długie zimowe wieczory na drewnianej podłodze z gorącą herbatą w imbryczku?

Zima będzie cudowna!