jak Zazie kawę parzyła

Otóż: postanowiłam uraczyć Lucy aromatyczną kawą z archaicznej nieco zaparzarki.
Wyszperałam gdzieś ziarnistą arabikę o aromacie orzechowym, odpaliłam młynek elektryczny
(pamiętający jeszcze okres gierkowskiej prosperity) – już wtedy o mało mnie w kosmos nie wystrzeliło,

bo młynek działał jak wiertarka udarowa, ale ziarno przemieliłam dzielnie.
Równocześnie nawoływałam Lu, żeby towarzyszyła mi w kuchni, to będzie miło nam obu (o, słodka naiwności!),
ale Lucy, gardząc moim robaczywym towarzystwem, perorowała zawzięcie z moją Matką,

która raz po raz ściszała głos i coś tam jej szeptała spiskowo.

Westchnęłam ciężko i powróciłam do przyrządzania kawy –

w ekspresie moim stalowym, na-gazowym, ciśnieniowym i przedpotopowym.

O, mniej więcej takim:

Ha! niewiele osób kawę zeń pija, bo to szlachetna maszyneria, a i procedura – jak dla mnie – skomplikowana:

włożyć dyszę,
wcisnąć sitko,
kawy nasypać,
przykryć drugim sitkiem,
na to uszczelka,
na uszczelkę stalowa pokrywa,
dokręcana śrubą jak w imadle

uh!

No ale czego się nie robi dla przyjaciół.
Postawiłam to ustrojstwo na gazie, pod rurkę podstawiłam cynowy kubek (też przedpotopowy, spadek po babci)
i czekam, aż się woda w środku zagotuje i pod ciśnieniem n-atmosfer uderzy w kawowy miał,
by przesączywszy się przezeń, chlusnąć diabelnie czarną i obłędnie pachnącą cieczą wprost do mojego kubka.
Cudowna maszyna parowa!

Czekam więc i mimochodem podsłuchuję rozmowę w tle, bo to o mnie jak zwykle szepczą –
Matka pyta Lucy, czy ta wykorzystała już wszystkie psychologiczne sztuczki,
by zmusić mnie do pisania pracy mgr, a Lu jej na to,
że w moim przypadku psychologia okazuje się zupełnie bezradna. Ha!

No, czekam…., czekam. Już powinno zabulgotać.
Nasłuchuję. Nie bulgocze. Hym… No nic…
A one cały czas gadają. Grrr… Interweniuję! Zabraniam! Nie pozwalam!
I mrugam porozumiewawczo do Lu, a ta… siedzi! Ani drgnie!
I gada w najlepsze, aż gestykuluje! Wychodzę zniesmaczona do kuchni.
Hmmm…, kawą już pachnie, nawet dosyć ostro
(przez myśl mi przechodzi, że tak pachnie kawa palona [sic!],
ale jeszcze nic nie kojarzę…).
W skupieniu czekam na kawę, a tymczasem zamiast niej
z rurki ekspresu lekki dymek zaczął się wydobywać.
Uhuhu… – myślę – aromatyczna będzie! I czekam w najlepsze.
Nagle…! Widzę, jak spod pokrywy stalowej (szczelnie dokręconej!)
wydobywają się jakieś ciastowate wydzieliny w kolorze beżowym.
WTF?! UOT DE FAAAK?!!! NO JEZUSMARIA??!! NO HALO??!!

 

 

Zawołałam na pomoc kobiety, które przybiegłszy zastały mnie z nosem przy rurce, mruczącą: „chyba się zapchało…”.
Matka w krzyk, że wybuchnie, że rozerwie, że twarz mi poharata i konstrukcję budynku naruszy…
I dalejże gaz zakręcać, okna otwierać, rodzinę z kuchni i okolic ewakuować.
Zapchało się… – mówię do Lu – za grubo kawę zmieliłam… Sypanej ci zrobię.

Po godzinie, gdy mama zdecydowała się przywrócić życie w strefie zero,

nieśmiało zbliżyłyśmy się do ekspresu. Rozkręciłam nieszczęśnika.
Pierwsze co zobaczyłam, to spalona na węgiel kawa, a następnie… hym…
jakaś lepka, beżowa maź oblepiająca od środka wszystkie elementu ekspresu.– To chyba karmel jakiś odparował z tej kawy i zatkał wszystko jak gutaperka… – zauważyłam rzeczowo
i rzuciłam kilka uwag na temat chemii, spulchniaczy i polepszaczy w przemyśle spożywczym.

– Karmel?! Macie karmel?! – moja Mama przybiegła jak mała dziewczynka po lizaka – Daj! Daj mi! 

i natychmiast zaczęła zdrapywać łyżką gutaperkę.
– Fu! To nie karmel…Do zęba mi się przykleiło… Ola, co to jest?!! Coś Ty nawyczyniała?!! – zawodziła Matka,
siłując się z łyżką w paszczy.
Powąchałam ostrożnie brązowawą masę- no rzeczywiście, karmel to to nie jest, for siur.

Śmierdziało gumą. WTEM. Oświeciło mnie: – To uszczelka! USZCZELKA!!! Po prostu się stopiła!!!

Matka zaczęła pluć ostentacyjnie na prawo i lewo, a następnie obrażona wyszła z kuchni.– Hym…, no…, za grubo zmieliłam, pozapychało, temperatura wzrosła…, stopiło się… –
próbowałam odtworzyć przebieg feralnych wypadków jak Bogusław Wołoszański w „Sensacjach XXwieku” –
był piękny, słoneczny dzień…, nic nie zwiastowało katastrofy…

Tymczasem Matka z pokoju krzyczała coś o eksplozji
i przewadze tradycyjnego parzenia kawy po polsku – czyli zalewajki w szklance.

A jak już skończyła swoja tyradę, to mnie oświeciło ostatecznie:
– Zapomniałam wlać wody do środka…

Wszystko przez to, że gadały! O mnie gadały!
Się skupić nie mogłam.

p.s.  a ekspres pół nocy czyściłam.