gdyby wczoraj ktoś powiedział mi

jak będę się czuła dzisiaj – nie uwierzyłabym.

wczoraj wszystko było możliwe:
poranne gadanie o literaturze, bieg z przeszkodami (komunikacyjnymi) do pracy,

robienie pięciu rzeczy naraz + ukradkowe surfowanie po internecie przy biurku szefowej (sic!),

telefonowanie w sprawie nowej pracy – do samego szefa (haha!),

umawianie się z hr, a potem plotki z Lu w parku nad stawem.

Nic nie było straszne, wszystko wydawało się osiągalne i możliwe,

nawet magisterka nie wydawała się taka groźna,

nawet podjęcie pracy w napuszonej-poważnej firmie nie przerażało mnie tak,

jak dzisiaj – przeraża mnie wszystko, nawet otwarta książka, za którą od rana nie mogę się zabrać.

Przeraża mnie bałagan w mieszkaniu, które wygląda tak, jakby za chwilę miało się zawalić,

jakby ściany pod ciężarem przeładowanych półek miały się złożyć jak dziecinna zabawka