co zrobić z tak pięknie rozpoczętym dniem…

który w całości miałam spędzić w pracy?

Od rana pieczołowicie doklejałam sobie do twarzy uprzejmy uśmiech

[używając do tego celu organicznej gutaperki] – rąbiąc przy tym zaciekle w budzik,

szukając pod łóżkiem kapci i waląc w drzwi zajętej jak zwykle łazienki.

Prócz uprzejmości, usiłowałam w sobie wzbudzić choćby homeopatyczną ilość otwartości i kreatywności pracowniczej.

Pod prysznicem ćwiczyłam kontakty interpersonalne i … ekhm, nie…, nie, to akurat ćwiczyłam w kuchni przy śniadaniu,

a pod prysznicem osiągałam jasność [resztek] umysłu i wysoką reaktywność na bodźce.

Ups, dysonans. Przed lustrem niechcący natknęłam się na moją pustkę wewnętrzną, ale –

„o, przepraszam panią…” – udałam, że nie poznaję zołzy i wyminęłam ją sprytnie

w drodze do przedpokoju, gdzie wykazałam się asertywnością [godną lepszej sprawy],

nie pozwalając mamie wyjść w moich butach (grr… ona robi to notorycznie! grrr…)

I kiedy byłam już zwarta, gotowa i w pozycji wyjściowej, zadzwoniła komórka.

Usłyszałam zaspany głos mojej chlebodawczyni i jej słodko łamaną polszczyznę:

„Cieszć, … sziuchaj… ja dżysiej jakaśz okhrropnie żmeńcziona, niewyśzpiana…,

ja nje wjem…, nie przijde dżysiej, wienć dla ćjebje teśz wolne, dobrźje ?”

Hym…, no dobrźje, dobrźje… W normalnej sytuacji skakałabym pewnie z radości,

ale dziś – taka „młoda/ambitna,energiczna/kreatywna”

(prawie przekonana o konieczności i zaletach wprzęgniecia się w „system”),

stałam lekko zafrasowana: – co ja zrobię z wolnym dniem? [co prawda wczoraj miałam wolne,

i przedwczoraj, i w zeszły wtorek] … no ale dzisiaj? co ja zrobię z tym uśmiechem już przyklejonym?

z tymi rzęsami wypomadowanymi?

Zadbałam o prezencję i elokwencję, i co? Mam być piękna i mądra na użytek własny?

I dalejże, zdejmować zaczęłam wyjściowo-biurowe ubranko grzeczne i zrzucać z siebie:

prezencję, inteligencję, elokwencję i resztkę innych pozorów.
Lekko mi było nieznośnie i jak dziki prosiak wytarzałam się radośnie