nie myśl tyle, bo cię zjedzą motyle.

Moja głowa bez przerwy kombinuje, tworzy dziwaczne konfiguracje myśli,

które doprowadzają mnie do obłędu. Głowa sabotażystka.

Aktualnie lubi straszyć mnie rakiem w różnych postaciach – jak natrętna piosenka

przyczepiają się do mnie łacińskie nazwy poszczególnych nowotworów, obrazy zaatakowanych tkanek,

diagnozy lekarskie nie dające już żadnej nadziei, ból, śmierć, pogrzeb, pustka. Łańcuch obrazów.

Mechanizm jest prosty – najpierw poszukuję informacji o moim wrogu, żeby …

(no żeby co?wiedzieć? być przygotowaną?nie dać się zaskoczyć?),
a potem – zapamiętane fakty i akty walą we mnie ze zdwojoną siłą,
wypaczone do granic prawdopodobieństwa przez moją krnąbrną i złośliwą wyobraźnię,
która knuje przeciwko mnie.